De vragen vooraf en achteraf – tweede zomerblog

Vooraf waren het er niet zo veel, die van de redacteur waren op een hand te tellen en voor die van de corrector had ik twee handen nodig. Dat is héél weinig. Ik heb dat weleens anders meegemaakt.

Maar nu ging het maar om een paar futiliteitjes. De logica in het verhaal of samen nog even kijken of de combinatie van een handeling en een ervaring wel past. Ik schrijf weleens iets vaags. Of iets dat wel mooi klinkt, maar bij nader inzien niet kan. En natuurlijk staat er ook weleens zin in die ik intussen zelf niet meer snap.

Maar deze keer geen vragen over het verhaal of de ontwikkeling van mijn personages, dus heb ik mijn mensen op een aannemelijke manier beschreven en laten groeien. Daar word ik dan stiekemweg al zo gelukkig van, hè! Dat mijn verzinsels een wereld zijn geworden, waarin de lezer zijn wereld herkent. Als fictie wordt aangezien voor de realiteit, dan klopt het.

De herkenbare wereld roept ook vragen op, omdat juist die herkenbaarheid confronterend kan zijn. Een goed boek roept vragen op bij de lezer. Dat noem ik de vragen achteraf… en die hoef ik niet te beantwoorden. Tenminste dat was ik niet van plan.

Want als mijn boek vragen oproept gaan die vragen niet meer over de relatie tussen de schrijfster en de hoofdpersonen, maar over de relatie tussen de lezer en de hoofdpersonen.

Daarop kan alleen de lezer een antwoord geven en het zoeken naar dat antwoord kan een bewustwording zijn. Waar sta ik? Wat zou ik doen? Zou ik zoveel moed hebben? Zou ik ook zo twijfelen, moe zijn, droevig, jaloers, eenzaam, boos of blind voor eigen fouten. Zou ik zo streng voor mezelf kunnen zijn, zo’n offer kunnen brengen. Ben ook zo egoïstisch? Zou ik zo innig van iemand kunnen houden.

Het zijn allemaal vragen die langs kunnen komen als u straks met Vogelvlucht op de bank zit.

En u hoeft het antwoord niet hardop te geven. Ik ben al blij als het verhaal u tot nadenken stemt.

Ik heb er zo ontzettend veel over nagedacht, ervan wakker gelegen of mijn verhaal wel de vragen oproept die ertoe doen. Of we samen wel een stukje verder komen, uit onze comfortzone vandaan getrokken worden, de diepte in, breeduit gaan en omhoogkijken.

Tobben in de nacht over verantwoordelijkheid voor wat je verzint, die worsteling ken ik.

Maar als ik nu hapsnap met het advies voor die kleine correcties door mijn manuscript blader, dan is het geworden zoals ik hoopte. Een complete wereld met menselijke mensen. Over vallen en opstaan, over vluchten, vliegen en landen.

Joke Verweerd

(Vogelvlucht verschijnt eind september 2016. Je kunt het hier al reseveren)

Geef een reactie